ΥΠΕΡΚΟΡΤΙΖΟΛΑΙΜΙΑ

Σύνδρομο υπερκορτιζολαιμίας (Cushing)

ΥπερκορτιζολαιμίαΑίτια

Η υπερπαραγωγή κορτιζόλης από τα επινεφρίδια οδηγεί στο σύνδρομο Cushing. (Ωστόσο  το σύνδρομο αυτό προκαλείται πιο συχνά από την παρατεταμένη χρήση κορτικοειδών, με δεύτερο αίτιο την ύπαρξη όγκου στην υπόφυση που παράγει μεγάλες ποσότητες ACTH. Άλλα αίτια είναι οι καλοήθεις ή κακοήθεις όγκοι στους πνεύμονες, το θύμο αδένα, ή το πάγκρεας).

Συμπτώματα

Τα συνηθέστερα συμπτώματα είναι: παχυσαρκία, λεπτό δέρμα, κεντρική κατανομή λίπους, ερυθροιώδεις ραγάδες στην κοιλία, αδυναμία, κατάθλιψη, επιθετικότητα, αυπνία, μυϊκή αδυναμία άνω και κάτω άκρων, υπερτρίχωση, διαταραχές εμμήνου ρύσης, ελαττωμένη libido κλπ. Η εναπόθεση λίπους στο πρόσωπο είναι χαρακτηριστική. Μερικά άτομα παρατηρούν ότι γίνεται δυσκολότερο να σηκωθούν από μια καρέκλα ή να ανέβουν σκάλες. Το σύνδρομο Cushing οδηγεί σε υπέρταση, σακχαρώδη διαβήτη και  οστεοπόρωση.

Διάγνωση

Για τη διάγνωση είναι σημαντικό το ιατρικό ιστορικό και η κλινική εξέταση (δέρμα, μυική ισχύς, αρτηριακή πίεση και τριχοφυία). Ακόμα απαιτούνται μετρήσεις κορτιζόλης σε εικοσιτετράωρο δείγμα ούρων, εξέταση αίματος (ή σαλίου) για έλεγχο της κανονικής διακύμανσης κορτιζόλης και μια δοκιμασία χορήγησης χαμηλής δόσης δεξαμεθαζόνης που καταστέλλει την παραγωγή κορτιζόλης στους υγιείς αλλά όχι σε εκείνους με σύνδρομο Cushing. Μόλις επιβεβαιωθεί το σύνδρομο, απαιτούνται πρόσθετες εξετάσεις για να καθορίσουν το ακριβές αίτιο (πχ δοκιμασίες καταστολής με υψηλές δόσεις δεξαμεθαζόνης, δειγματοληψία από τους λιθοειδείς κόλπους του εγκεφάλου, απεικονιστικές, αξονική ή μαγνητική τομογραφία σε εγκέφαλο, επινεφρίδια, πνεύμονες ή κοιλία και σπινθηρογραφήματα).

Θεραπεία

Η θεραπεία εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία. Αν υπάρχει επινεφριδιακό αίτιο (όγκος) συνήθως γίνεται χειρουργική αφαίρεση του προσβεβλημένου επινεφρίδιου ενώ κατά περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθούν και φάρμακα που μειώνουν την έκκριση κορτιζόλης από τα επινεφρίδια, όπως η κετοκοναζόλη και η μετυραπόνη. Τα περισσότερα συμπτώματα του συνδρόμου Cushing εξαφανίζεται μέσα σε 2-12 μήνες από τη θεραπεία. Η οστεοπόρωση αρχίζει να βελτιώνεται μέσα σε έξι μήνες ενώ η υπέρταση και η διαταραγμένη ανοχή στη γλυκόζη ή ο σακχαρώδης διαβήτης μπορούν να εμμείνουν.


Οι παραπάνω πληροφορίες αφορούν γενικά στον ασθενή με παθήσεις επινεφριδίων με βάση την υπάρχουσα ιατρική γνώση. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται εξατομίκευση σύμφωνα με τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες κάθε ασθενούς ξεχωριστά.

Για περισσότερες πληροφορίες και διευκρινίσεις μιλήστε με τον ιατρό σας.

error: Το περιεχόμενο είναι προστατευμένο!