ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΚΑΚΟΗΘΩΝ ΟΖΩΝ

Χειρουργείο

Αντιμετωπίζονται με ολική χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδούς και εφ’όσον απαιτείται λεμφαδενικό καθαρισμό από ΕΜΠΕΙΡΟ χειρουργό θυρεοειδούς.

Πιθανές επιπλοκές του χειρουργείου: τοπικό αιμάτωμα, πίεση γειτονικών δομών, λοίμωξη, κάκωση κάτω λαρυγγικών νεύρων (βράγχος 1-2% , απώλεια φωνής <0.5-1%), παροδικός (8-12%) ή μόνιμος (2-4%) υποπαραθυρεοειδισμός ο οποίος απαιτεί λήψη ασβεστίου και βιταμίνης D εφ’ όρου ζωής.

Μετά την αφαίρεση του θυρεοειδούς χρειάζεται να παίρνει κανείς υποκατάστατα των ορμονών του θυρεοειδούς δια βίου.


Θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο

Για να μην τραυματίσει ο χειρουργός τα ζωτικά αγγεία και νεύρα της περιοχής ίσως αναγκαστεί να αφήσει μικρά υπολείμματα θυρεοειδούς. Επίσης είναι πιθανή η ύπαρξη μικροσκοπικών εστιών καρκίνου σε γειτονικούς λεμφαδένες. Η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο είναι ένα είδος ακτινοθεραπείας στην οποία ραδιενεργό ιώδιο χορηγείται για να καταστρέψει οποιοδήποτε υπόλειμμα του θυρεοειδούς που έχει παραμείνει από το χειρουργείο και τις πιθανές μικροσκοπικές εστίες καρκίνου σε γειτονικούς λεμφαδένες ή σε άλλα σημεία του σώματος.

Η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο γίνεται με την εφ’άπαξ χορήγηση μιας κάψουλας με την ποσότητα του ιωδίου που απαιτείται. Στόχο έχει ακόμα να μηδενίσει τη θυρεοσφαιρίνη που λειτουργεί σαν καρκινικός δείκτης σε περιπτώσεις καρκίνου του θυρεοειδούς. Η μέτρηση της θυρεοσφαιρίνης ως δείκτης υποτροπής του καρκίνου δεν είναι αξιόπιστη αν υπάρχει υπόλειμμα θυρεοειδούς αδένα μετά το χειρουργείο.

Το αν θα χρειαστεί συμπληρωματική θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο για τον καρκίνο του θυρεοειδούς εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως: Το μέγεθος της εστίας του καρκίνου, τον αριθμό των εστιών, την πιθανή επέκταση του καρκίνου εκτός του όζου, την παρουσία λεμφαδένων, την τελική ιστολογική εξέταση, την ύπαρξη γονιδιακών μεταλλάξεων (BRAF V600E, Ras, RET/PTC κτλ) ή την παρουσία απομακρυσμένων μεταστάσεων. Η θεραπεία αυτή μπορεί κάποιες φορές να χρειαστεί επανάληψη αν υπάρχουν σημάδια υποτροπής του καρκίνου.  Πριν τη λήψη ραδιενεργού ιωδίου και πριν τη μέτρηση θυρεοσφαιρίνης ή το ολόσωμο σπινθηρογράφημα απαιτείται προετοιμασία του ασθενούς με διακοπή της θυροξίνης ή ανασυνδυασμένη TSH και ειδική δίαιτα χαμηλή σε ιώδιο.

Οι πιθανές επιπλοκές του ραδιενεργού ιωδίου εξαρτώνται από τη δόση που θα λάβει κάποιος συνολικά. Tα πιο συχνά ενοχλήματα είναι: ναυτία ή και έμετος, αλλαγή στη γεύση, ξηροστομία, πόνος και πρήξιμο των σιελογόνων αδένων στο λαιμό, πόνος στην κατάποση, πονοκέφαλος, κόπωση, αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου, μείωση των λευκών αιμοσφαιρίων. Η συχνή χρήση ξινών καραμελών (κάθε 15 λεπτά) προφυλάσσει τους σιελογόνους αδένες και μειώνει την πιθανότητα ξηροστομίας. Επίσης απαιτείται η κατανάλωση άφθονων υγρών και υπακτικών.

Τα συμπτώματα αυτά είναι παροδικά.

 

Οι παραπάνω πληροφορίες αφορούν γενικά στον ασθενή με παθήσεις θυρεοειδούς με βάση την υπάρχουσα ιατρική γνώση. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται εξατομίκευση σύμφωνα με τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες κάθε ασθενούς ξεχωριστά.

Για περισσότερες πληροφορίες και διευκρινίσεις μιλήστε με τον ιατρό σας.

error: Το περιεχόμενο είναι προστατευμένο!